تمام دلم گشوده به نگاه توست . به نگاه سراپا آرام ِ تو که بیـخودم می کند و من این را دوست دارم . که بی تابی و دلتنگی ام نزدیک تو باشد ، نزدیک شانه های مهربانت

که من سر بگذارم  و تو دل بگذاری .

 

...

 

چشمهام را بسته ام اما دلم ، دستم را میگیرد و می بردم و رهایم میکند بین صفحه های تمام و ناتمام روزهای نه چندان دور . دلم می خواهد برویم همان گوشه و دوتایی کز کنیم و ساکت نفس های هم را شماره کنیم و آرام و آسوده اشک بریزیم . برای همه آن چیزهایی که می شود نگفت و می شود نخواند و می شود گریست  .